'Nee mevrouw, echt helpen kan ik u niet. Het is wat het is en daar doe je niks aan. Wat ik u wil voorstellen is dat u 3 maanden lang 3×2 paracetamollen neemt. Niet omdat ik aandelen heb, maar om de spiegel op peil te houden.'

Je kunt me wat, was het eerste dat ik dacht. Ik heb het al tijden en nu heeft het een naam. Ik kan het benoemen. Pijn had ik al en dat blijf ik dus houden. Soit. Toen mijn eigenwijzigheid wat was weggexebbd vond ik het toch de moeite waard om de pijn te lijf te gaan. En inderdaad. Met 6 paracetamollen per dag in mijn mik had ik bijna nergens last van.

Ik weet niet hoeveel weken later ik dacht; het wordt weer tijd om te stoppen met die paracetamollen want goed kan het nooit zijn. Prompt kreeg ik ook bericht over de kosten van mijn bezoekjes aan de specialist. Hoppetee, 130 euro eigen risico mevrouw. Die andere 500 nemen wij wel voor ons rekening. Sprakeloos. Sprakeloos en vloeken. 130 eurie om aan de paracetamol gezet te worden? Kreeg er accuut hoofdpijn van. Dat was lang geleden! Ik werd er blij van! Ik voel weer wat ik voel; die val uit de vensterbank bijvoorbeeld; die heeft toch meer effect gehad op mijn enkel dan dat ik dacht. Ik ben niet meer zo suf, ik ben strijdvaardiger en ik heb weer fantastische stemmingswisselingen. Damned wat is het heerlijk om ongedrogeerd door het leven te gaan. Pijn is fijn!

Herman heet ie. Dit kleine humpje. Een dappere mus die nog geen idee heeft van de gevaren van de grote boze wereld. Dat ie van het dak kan vallen als het warm is bijvoorbeeld. Of dat er kruit op 'm verschoten wordt. Dat ie, als ie te weinig buiten komt, een typisch geval van een huismus wordt. Herman. 

Herman woont vlakbij een manege op een kinderboerderij. Met veel familie en aanverwanten. Duiven en kippen om eens wat te noemen. Perfecte bosrijke omgeving waar hij vrij gebruik van kan maken. Lekker veel paardehaar in de buurt om nestjes van te bouwen, hooi en stro om lekkere dingetjes uit te pikken. Herman is greedy. Een levensgenieter pur sang. Wat ie niet ziet is er niet en gevaar kent hij niet. Laat staan angst. Kende Herman maar een klein beetje angst. Dat verkleint de kans om van het dak te vallen…

Herman zat op het dak het advies van zijn ouders in de wind te slaan. Niet zo heel erg slim van deze held van dit verhaal. Want dit is een verhaal. Dit is een verhaal over Herman. Herman is de held van dit verhaal. Herman woont op de kinderboerderij en is een held. Herman is nog wel een beetje een kleine held. Een heldje zeg maar, dat nog niet zo goed zonder zijn ouders kan. Want het heldje kent nog geen gevaar. En op een mooie zonnige dag was het zover. Genietend van het briesje dat door zijn veertjes kietelde, sloeg Herman de nodige adviezen de wind in. Hij verloor hierbij zijn evenwicht.. en kukelde van het dak. Daar lag hij dan. Te liggen. Het duizelde hem. Voorzichtig stak hij een pootje uit. Een zweverig gevoel. Hij leek te vliegen zonder dat hij zijn vleugeltjes gebruikte.

SUPERPIW! Herman werd gered door een PuberInWording! In een mooie doos, gevuld met stro en paardehaar, had Herman lekker de rust om bij te komen. Hij werd omringd met de grootste zorg van de puber in wording. Na een uurtje rusten ging het hem al een stuk beter. De PIW was voornemens Herman bij haar thuis lekker verder te vertroetelen. Jammer dan, daar kwamen weer wat ouders de hoek om met adviezen en uitspraken. De uitspraak luidde dat Herman lekker op de kinderboerderij moest blijven om nog kans te maken om met zijn ouders herenigd te worden. Ik ben zo'n ouder. Ik wilde Herman niet mee hebben naar huis. Ik gunde hem de plek waar het fijn is. Waar ie zich tof voelt. Waar hij weet waar hij aan toe is. We lieten hem achter.

Een week later kwam ik op de manege. Geen woorden voor mijn blijdschap toen ik de mus weer zag. Herman de dappere mus. Ik was zo blij dat ik hem weer zag. Zo blij, dat ik het niet direct doorhad. Herman was dood.

Ik verstarde in mijn blijheid.

 
 
Eigenlijk hoeft het van mij niet zo nodig. Afscheid nemen. Tenminste, niet te uitbundig. Ik kan er namelijk best slecht tegen. Ik doe liever alsof alles blijft zoals het is. Meestal. Zelfs afscheid nemen van situaties die ik nooit heb gewild en waarvan je humeur tot below zero daalt, neig ik nog naar 'niks aan veranderen'. Want het is vertrouwd en het nieuwe is onbekend. Hoe moet dat, hoe gaat dat, kan ik dat wel….

Vorig jaar begon ik als begeleidster bij de NCPG manege. Paardrijden voor mensen met een beperking. In vakjargon spreekt men trouwens niet meer van mensen met een beperking, maar van mensen met mogelijkheden. En dat is een hele wijze les, ook voor mensen zonder beperking en eindeloze mogelijkheden. Ik heb veel geleerd op deze manege. Een enorm vertrouwen en respect ligt ten grondslag aan de activiteiten. Vertrouwen in de paarden, in de vrijwilligers, in de instructrices xe9n vooral in de ruiters en het genot en het plezier wat het paardrijden biedt. Voor mijn gevoel begin ik er net een beetje in te komen, ik weet het reilen en zeilen, ik ken de gang van zaken. Ik heb mijn hart verloren aan het nieuwste paard dat er is, waarvan nog niet zeker is dat hij kan blijven. Ik wil me er persoonlijk hard voor maken dat hij blijft. Als het vanuit de organisatie -uit financieel oogpunt- niet mogelijk is, hem aan te houden, dan ga ik wat doen. Want dit is een paard dat je raakt. Iedereen loopt er mee weg. De xe9xe9n letterlijk, ik doe het gerust letterlijk xe9n figuurlijk. Wat een kanjer. En hoe jammer dat ik -ook al is het goed nieuws- veel minder tijd zal kunnen besteden op deze fantastische plek. Er zijn momenten dat ik me afvroeg waarom ik er zo veel tijd in stak. Het antwoord vind ik al snel bij mezelf als ik even in contact ben met een paard. Lekker poetsen, samen naar de wei lopen. Heerlijk. Maar het allermooiste, het meest ontroerende en indrukwekkende: de ruiters. De ruiters met mogelijkheden. Mogelijkheid tot ervaren, stralen en genieten. Dat zouden meer mensen moeten doen.

Op bloggebied ben ik best wel rustig geworden. Ik dacht de hele tijd dat het komt omdat ik ongenadig aan de Twitter ben. Beetje verder kijken leert echter al snel dat dat bullenschijt van de bovenste plank is.

Wat er namelijk daadwerkelijk aan de hand is, is dat ik geen zin meer heb om behoudend te schrijven. Ik pas ervoor om rekening te houden met potentixeble werkgevers, een gestoorde ex, instanties die bekijken of ik daadwerkelijk de ontaarde moeder ben zoals sommige boze tongen plegen te beweren, idioten uit een grijs verleden xe9n potentixeble vrienden die de toekomst eventueel xf3f misschien kan bieden. Ik heb geen zin om iemand naar de mond te praten. Ik ben daar klaar mee. Sowieso mogen alle dubbele agenda's de deur uit. Laten we gewoon eens zeggen waar het op staat of zo.

Hoe zuur was het bij mijn -recent verworven- laatste ex-werkgever, daar waar ik best mijn hoop en energie op gevestigd had, te merken dat er -wederom- geen zak terecht kwam van datgene wat in het 'arbeidsvoorwaardengesprek' aan de orde was gekomen. Genaaid voel ik me. Voor de zoveelste keer. Dat wekt dan weer de vraag op waarom ik me altijd laat naaien. Ik kan er maar xe9xe9n antwoord op verzinnen. Ik probeer rekening te houden met een ander. Stom hxe8? Dat doet verder niemand lijkt het wel. Al helemaal niet als het op geld cq werk neerkomt. Ik weet niet of er een verkiezing voor muts van het jaar is, maar ik hoop dat xe9xe9n van jullie de helderheid van geest heeft om mij op te geven, hetgeen gegarandeerd zal resulteren in een dikke vette nominatie. Maar ook daarin stel ik me weer te afhankelijk op. Ik zou zelf een dergelijke verkiezing op moeten zetten met mezelf als voorbeeld en norm.

De titel van dit relaas doet misschien vermoeden dat ik zwaar depressief ben. Iets wat mijn huisarts me ook graag aanpraat als ik met pijn in handen en voeten bij hem kom. Uit wanhoop laat ik tijdens zo'n afspraak gerust een traan. Omdat ik weet hoe moeilijk mijn klachten te plaatsen zijn. En omdat ik het best ver laat komen voordat ik me xfcberhaupt meld. En ja hoor, het is een man die tegenover me zit: een traan: haha , dat in combinatie met een vrouwelijke patixebnt. Als man heb je daar geen directe oplossing voor. Dat is klote want je moet als man vooral een probleem zo snel mogelijk zien op te lossen. Conclusie: Het moet wel een depressie zijn…. Een goede vriendin van me trekt altijd alle pijntjes naar het  psychische vlak. Zij zou mijn pijn vermoedelijk vertalen naar: met handen en voeten gebonden zijn. En die vind ik zo gek nog niet. Ik wil niet zeggen dat ik geen kant op kan, maar de mogelijkheden zijn toch wel redelijk beperkt. Ik heb gisteren gereageerd op een fulltime baan en besef me dat ik daadwerkelijk wel een steekje los moet hebben om te denken dat dat lukt. Want dat past niet in het schema van mijn huisgenoten. En dus zal ik dat niet doen. Vanwege die losse steek heb ik het op een breien gezet. Bizarre poging tot controle van eh, weet ik veel wat, de losse steken of zo. Geen idee wat het betekent maar het zal vermoedelijk resulteren in de draad kwijt zijn. Is mijn huisarts ook weer blij. Met een beetje geluk wordt het echter een sjaal waar mijn lief van plan is mee voor Lul te gaan lopen. Past ie goed in het leven, dat dan weer wel.

Ik zou willen dat ik dom was. Me druk kon maken om de kleur van mijn lippenstift en de rotte vislucht in huis zou verdoezelen met een fucking Ambi Pur die je in het stopcontact steekt en waarvan je gelooft dat ie nog zelf kan denken ook. Dat ie weet dat je thuis bent. Ik zou me vooral niet willen beseffen dat het leven nou eenmaal stinkt en dat je dat beter bij de kxe9rn aan kunt pakken. Als je die glibberige stinksmurrie tenminste aan dxfarft te pakken. Als je geen pijn in je handen zou hebben. En die luchtverfrisser wil ik wel foppen door wxe9l thuis te geven.

Vandaag had ik een koffiedate. Het gebeurt me niet vaak dat ik mensen die ik ergens in een (semi-)professionele functie heb leren kennen, vervolgens nog privxe9 ga treffen. Af en toe is er echter een uitzondering. Hetgeen bevestigd: de mens is van origine een sociaal wezen. Ik ook. En sommige mensen zijn het waard niet uit het oog te verliezen. Tijdens de vakantie uit mijn vorige blog had ik een medebegeleider. Deze begeleider was benieuwd naar mijn andere begeleidingsrol en heeft zijn nieuwsgierigheid daar bevredigd door een dagje mee te kijken. Nu bleek dat we de volgende vakantie ook weer samen zullen begeleiden, leidde het xe9ne leidingsverhaal tot de vandaag geplande koffieafspraak. Lekkere koffie zeg!!

In mijn achterhoofd speelde dat de koffie thuis zo goed als op was. Nog 1 enkel cupje voor ons Nespressomasjien lag te glimmen in de la. Het was vandaag de dag van de TNT bezorger. Onze eigen TNTiep Amalia. Wat een held. Die man is altijd vrolijk en gezellie. Echter.. ik zat me voor niks op deze bovenste beste pakjesdragert te verheugen. Aan het eind van de dag stond er met een dwingende TRRRRRRRRRIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIING een aan lager wal geraakte Alexander Pola (herinnert u zich deze nog?) voor de deur. Met koffiecups. Dat dan weer wel. Op mijn vraag of hij de recyclezak met cupjes mee wilde nemen kreeg ik een verbaasde blik. 'Weet ik niks van, het is mijn eerste dag dat ik meeloop voor TNT'. Hij draait zich om, de meeloper, en schreeuwt naar de overkant van de straat. Met zijn geschreeuw probeert hij de daadwerkelijke TNTmeneer te bereiken, die ook voor geen meter op TNTiep Amalia lijkt, en brult iets onverstaanbaars terwijl hij de zak met cuppies omhoog houdt. De zak mocht mee. Mooi. Ik had weer koffie in de hut. Was echt al ongerust, zag het gebeuren dat ik de koffiedate die morgen bij mij koffie komt drinken, moest vragen haar eigen cup mee te nemen. Dat is raar. Komt echt heel gek over. "hxe9 eh, even over onze afspraak morgen… je weet wel, dat jij bij mij koffie komt drinken en zo, wij babbelen over dit en dat en toestanden.. nou daarom is dus de vraag of je wel even je eigen cup meeneemt. Bij de weg, de koekjes zijn ook op." Dat kun je niet maken. Dus gelukkig met de koffie, maar teleurgesteld door de foute TNTman, begaf ik me weer naar binnen. Koffie opruimen en de braadstoomkip voorbereiden. Want als het om xe9cht geluk gaat: dat vind je in een gebraadstoomdekipmaaltijd. De TNTbus stond nog steeds bij mij voor de deur. Sterker nog, de TNT bus stond best wel de hele straat te blokkeren. De foute TNTman en de aanlagerwalgeraakte Alexander Pola (herinnert u zich deze nog?) waren aangesproken door een man, vermoedelijk van Turkse origine, met een mutsje. En een papier. De fouteTNTman was nog druk doende met een megabreekbaarpakket voor onze overbuuf die de deur niet open had gedaan omdat ze gewoon keihard de bel niet hoort. Ik kon het pakket niet voor haar aannemen omdat er getekend moest worden. Nou, dat kan ik dus echt niet. Huisje, boompje, maar bij beestje haak ik al af. Vermoedelijk had het Turkse mutsje wel een tekening gemaakt en deze ingeleverd in de daartoe bestemde bus. En die bus, juist, die stond dus bij mij voor de deur. Maar kon het juiste pakketje voor de prijswinnaar niet vinden.

Ik had ondertussen de oven lekker voorverwarmd en de kip klaar staan. Dat gebraadstoomdekipmaaltijden het toppunt van geluk zijn ontdek je als je ze eet. Daartoe moet je de kip die klaar staat uiteindelijk wel in de oven stoppen die je daarvoor hebt aangezet. Pas dan worden ze echt gaar. En vervolgens: smullen maar. Wat een geluk.

Ik sloot mijn koffiedate vanochtend af met deze wijsheid. Het ware geluk kan in een braadzak zitten. En als je dat niet ziet… dan proef je niet goed.

Won ik in de zomer nog keihard hiero op weblog een boek omdat mijn vakantieverhaal best te doen was (of kwam het nou toch door al die vriendjes en vriendinnetjes die op mijn verhaal gingen stemmen), momenteel sta ik alweer voor de volgende vakantie. Want: jawel, met kerst zit deze dame weer met een twaalftal guppen op een vakantieboerderij. Van de zomer bruiste ik van de ideexebn om het politiethema leven in te blazen. We hadden te maken met een sokkendief. Schone sokken stal die gek van de waslijn, maar had ook bij de begeleiding de tassen doorgespit en van ieder paar 1 sok meegeschoept. Gevolg: wij liepen voortdurend met twee verschillende sokken, zonder- xf3f met 1 sok. De guppen vonden het hilarisch en gingen met inspecteur clouseau of hoe die beste man ook heette volenthousiast op speur om de dief in de kraag te vatten. Bewijsmateriaal is ingeleverd bij de politie en voila het verhaal stond als een blok. De kok die het op haar geweten had is vergeven nadat ze een goede maaltijd had gekookt en iedereen kon weer gerust naar huis.

Ja en nu. Nu denk ik tegenwoordig niet verder dan de 140 tekens per bericht en ik heb xe9cht helemaal niks met kerst. Daarom had ik me ook opgegeven voor guppenvakantie. Ben liever nuttig en zinnig bezig met de kerst dan dat ik me ergens op z'n kalkoens laat stuffen. In mijn onbedwingbare enthousiasme heb ik ook geroepen wel een verhaallijn te verzinnen. Start op donderdagavond voor kerst, eind op de dinsdag na kerst. Wat moet je daar nou mee. Ik dacht direct aan de verdwenen piek maar ja… who cares? Ik niet in ieder geval. Ik zit op iets te zinnen waardoor het kerstfeest van volgend jaar gered wordt. De kerstman die in grote nood verkeert? Rudolph met een levensbedreigende bloedneus? Gesmolten ijs? Of zal ik toch gewoon de hele ffing noordpool laten verdwijnen? Ik vind het moeilijk hoor. Die bijbel hoeft er niet bij van mij en om in de vrieskou achter een stralende ster aan te hobbelen moet ik ook niet aan denken. Ik zie iets over het hoofd, maar ik heb geen idee wat het is. De kerstgedachte… die heb ik dus niet.

Lang leve de nieuwe media. Wat een uitvinding. Ten eerste kan ik hier gewoon effe lekker mijn verhaal neerplempen. Van mij hoef je het niet te lezen, maar ik ben er maar mooi weer vanaf. Ik zit nu al een uurtje youtube af te struinen naar leuke liedjes van vroegah.. Komt omdat Joe Jackson dit weekend in Nederland rondtoert. 26 jaar (!!!!) geleden het eerste concert waar ik heen ging. Grappig genoeg met mijn vriendinnetje die me afgelopen week nog mee heeft genomen naar de Schouwburg. Number 2 van Joe bezorgt me nog steeds kippevel en is inmiddels verworden tot iets met veel meer betekenis dan zomaar een leuk liedje. En zo zijn er nog een paar. Waaronder Victims van Culture Club. Zwaar ondergewaardeerd naar mijn idee en bijna nooit meer te horen op de radio of waar dan ook. Maaaaaaaaar! Hoe groot was mijn vreugde toen ik vorige week bij de AH-XXL-selfscanning-do-your-groceries vorige week ergens tussen de groente- en broodafdeling mezelf betrapte op het zingen van Victims (de songtekst zat helemaal stukgeoefend in mijn oude snoopy agenda). En ik zong dat niet zomaar omdat ik dat dagelijks doe, nee, ik zong mee! Het stond daar gewoon aan! Wel veel te zacht natuurlijk waardoor de jongen die net de tomaten aan het bijvullen was zich verstoord omdraaide en me verwonderd aankeek (er is echt een waar zangtalent aan mij verloren gegaan). Hoe dan ook. Bij deze sentimental joetoepjourney, waarbij zelfs Adam and the ants -eerste singel- online staat, mag Culture Club natuurlijk niet ontbreken. Terwijl ik naar de zwaar gedateerde clip zit te kijken stel ik me voor hoe vet het zou zijn als Boy himself in een Night of the Proms setting zou staan. En omdat ik altijd barst van de goede ideexebn begin ik mijn ideale Night of the Proms in te vullen. Boy dus, natuurlijk Joe Jackson, Sinxe9ad is al geweest maar mag van mij zeer zeker nog een keer, Cindy Lauper doen we er ook lekker bij met haar true colors, Alison Moyet is ook een leuke aanvulling en als klap op de vuurpijl moet en zal Eddie Vedder erbij zijn. Ed is al geweest dus die kennen we wel, maar dat maakt hem niet minder interessant. Ik zag het wel voor me en stond op het punt om eens stevig in de mail te klimmen met de rakkers die de programmering van Night of the Proms doen. Voor 4000 euro wil ik best vertellen wat zij het beste op de planken kunnen zetten. Dus ik surf, want dat hoort er nou eenmaal ook bij, naar de site van night of the proms.

Kak. Jemig. Hoe kan dat nou. Wist ik dit al en is het niet tot me doorgedrongen? Is er iemand met net zulke goede ideexebn als ik? Op de programmering staat gewoon Boy George! Euforisch klik ik op alle knoppen om kaarten te bestellen, check mijn agenda, overschreeuw mijn lief en ga uit mijn plaat. Ik sluit een lening af, bel de oppas, zeg al mijn afspraken af en als ik na een half uur jubelen weer wat tot rust kom besef ik me dat de realiteit heel hard is. Wat Boy ook gaat doen, Victims hoort niet in het rijtje van grote hits. Kleine kans dat deze zoetgevooisde klanken het Gelredome zullen vervullen. Weemoedig bekijk ik de clip nog een keer en ik vind het een heerlijk idee dat ik veel van mijn helden van toen nog niet zo lang geleden gezien heb. Dat het leuk was, maar dat ik ook de keuze heb om te zeggen: die tijd is best wel voorbij.

Vooruit, nog 1 keertje dan:  

En weer ben ik gevallen voor de plek waar ik op vakantie was. Het gebeurt me voortdurend. Maakt eigenlijk niet uit waar ik ben, ik vind het bijna overal leuker dan thuis. Qua omgeving dan. Zo zag ik mezelf afgelopen weekend al weer bijna een te koop staande vistent bemannen op steenworp afstand van het strand. Hang er een bord "te koop" op en ik vind het interessant. Gelukkig ben ik dan ook wel weer zo wijs dat ik echt wel weet dat ik er niet op zit te wachten om vis te verkopen. Ik heb namelijk niks met vis en vis al helemaal niet met mij. Maar het feit blijft: haal mij uit mijn omgeving en ik zie kansen, enorme kansen. Ik heb campings met yurts opgezet, kampeerboerderijen in de achterhoek nieuw leven in geblazen, stroopwafels aan eskimo's verkocht, een spookhuis in een zweedse grot gebouwd enz enz… Ideexebn zat. Laat me vervolgens weer een dagje thuis en alle fut is gone with the wind. De strandwandeling inclusief zandstraalbehandeling van gisteren was wat dat betreft heel effectief. De kop is me volledig gepolijst en leeggewaaid. Zo voelt het tenminste vandaag. Gelukkig maar, dat gaf weer ruimte om de goede berichten van vandaag een plek te geven. Maar de ideexebn, de 4000 euro plannen… ik denk dat ze verzand zijn. Verzand in huishoudelijk geneuzel over een droger die maar niet kwam, de uitpuilende mand met strijkgoed, een spinnetje hier en daar en vooral de hamvraag: wat eten we vandaag. De lichamelijke inspanning om door de duinen te struinen en over het strand te dartelen lijkt zijn tol te hebben gevraagd van mijn geestelijke gestel. Of moet ik gewoon toegeven dat ik 40 geworden ben en nu eenmaal niet meer kan wat ik 20 jaar geleden kon?

Nee. Ik ontken alles. Het leven begint bij 40, dus daar doe ik graag aan mee.

Honderd jaar geleden, toen ik al niet zo jong meer was, brak Krezip door. Ze speelden heel pinkpop plat en ik vond ze leuk. Jacqueline met haar leuke opgetrokken neus en fris fruitige jonge jongenskoppie… Ik was geen fan, maar ik vond het een tof wijf. Lekker gekreukeld randje aan haar stem en anders dan anderen.

Ongeveer 50 jaar geleden mocht ik haar interviewen tijdens de 4daagse in Nijmegen. Beetje jammer was dat Jackie zichzelf iets te heftig in de microfoon had vastgebeten en deze actie moest bekopen met het verlies van een stuk tand. Helaas pindakaas voor het interview, ik mocht het afhandelen met haar zus en de bassist (geloof ik.. het kan ook een andere snarenbespeler of familielid zijn geweest). Ook leuk maar toch nxe9t niet wat ik ervan verwacht had. Maar goed, het feit dat Jackie de volgende dag op vakantie moest deed me beseffen dat er nu eenmaal prioriteiten gesteld moeten worden. Duidelijk is dan dat de tandarts voor gaat op een lokale TV-zender. Helaas, geen contactmoment voor mij met dit vrolijke biggenneusje.

25 jaar geleden volgde ik zijdelings de berichten van zwangerschap en het einde van Krezip. Ik had mijn interesse al een beetje verloren, ik kende het Krezipkunstje wel zo langzamerhand. De muziek kon me niet boeien al bleef het feit dat Jackie in mijn ogen een bezielde vrouw was (geworden) met nog steeds een stem waar je iets leuks mee zou kunnen doen. Tot mijn verbazing stond ik daar kennelijk nogal alleen in want ik kon niet naar de radio luisteren zonder jammerende, klagende treurzangen over het feit dat het afscheidsconcert eraan kwam, nog kaarten over had ook al was het volledig uitverkocht, het afscheidsconcert dat bezig was, waanzinnig en hartverscheurend was en toch xe9cht het einde betekende en tevens ook het eind van de festivalwereld aankondigde. Welke band moet nu voortdurend invallen en de show stelen op het moment dat er op een festival een uitvaller is??????????

Tja, en nu zitten we op dit moment in het hier en nu. Hoe staat het ervoor met Jacqueline? Naar haar zeggen beter dan ooit, dat hoor of lees of zie ik ongeveer 200 keer per dag in de diverse media. Giel lijkt er geen genoeg van te krijgen, Matthijs van Nieuwkerk jankt zicht de ogen uit de kop bij het zien van de volgende spruit die de stem van Jacqueline nog bijzonderder maakt maar na geboorte de boel weer behoorlijk in het honderd zal sturen. Kwestie van trainen en tranen en Jackie is weer terug hoor! Geen paniek mensen! Er komt een nieuw album, geen probleem… Want hoe heerlijk is het voor Jackie om zelf de beslissingen te nemen, ook al vindt ze dat natuurlijk nog wennen, want de Kreziptijd was heel anders en honderd jaar geleden waren er geen spruiten die alles in het honderd gooiden en honderden fans en honderden concerten enz. enz. enz.

Honderd jaar geleden was er geen moment dat ik de radio uitzette als ik naar 3fm luisterde. Nu kan het zijn dat je als bijna 40er anders reageert dan honderd jaar geleden toen je nog begin 20 was. Het overkomt me de afgelopen tijd met de regelmaat van de klok dat ik de radio of de TV uitzet. Uitzet omdat ik Jacqueline zie, dreig te zien, of erger nog: hoor. Er is definitely something wrong with being overrated.

Ik ben overrated by Jacqueline en kan haar echt niet meer luchten of zien.

Terwijl ik vandaag met de mestvork in de shit liep te peuren schoot me een valse herinnering te binnen. Vals in de zin van, ik weet niet hoe echt die herinnering is. Het brengt me terug naar carnaval, ik zal een jaar of 6 of 7 zijn geweest. Ik was verkleed als boerinnetje. Wit mutsje, schortje voor. Zo liep ik rond in het centrum van Arnhem. Ik zie de foto nog voor me. Typisch jaren 70 interieur, oranje ribbank en behang met een patroon waar je duivels mee uit kunt drijven. Daar sta ik in miniatuurvorm in mijn outfit met een grijns van oor tot oor. Blij werd ik er zeker van. Nu, ruim 30 jaar later vind ik het heerlijk om aan het werk te zijn in het openluchtmuseum. Als het even kan in 'sfeerkleding'. Op klompen, dikke sokken, lange rok en een schort voor. Nu kun je denken dat ik me graag verkleed. Of je kunt denken dat ik me graag als boerin verkleed. Ik vermoed dat het iets anders is. Ik verdenk mezelf er namelijk van dat ik een stiekeme boerin bxe9n. Terugkijkend op momenten waar ik me echt helemaal in mijn element voelde kom ik op herinneringen waarbij ik op een varken zit, rodeo aan het rijden ben op een shetlander, en samen met mijn vriendinnetje achter in de tuin in het geitenhok ging 'wonen'. Daar zaten we in het weitje op een krukje voor de deur de klomp te beschilderen die dienst moesten doen als brievenbus. Een dag later kon ik tranen met tuiten huilen omdat ik niet op paardrijles mocht. Niet omdat ik nou zo nodig een goede ruiter moest zijn, maar ik vond de manege zo'n toffe plek.

Zonder dat ik het nu bewust door heb geef ik gehoor aan mijn oerboergevoel. Zo ook vandaag, ik huppel op zondagochtend om 7 uur mijn bed uit om volledig belangeloos naar de manege te gaan. Stallen uitmesten, voeren xe9n paarden heen en weren naar de wei. Zodat er morgen weer kinderen op kunnen rijden die, met wat voor beperking ze dan ook hebben, ongelooflijk genieten. Dat maakt voor mij een topdag. Zo simpel kan het zijn. 

Ik ben de laatse die zegt dat het boerenleven simpel is. Kijk maar naar boer zoekt vrouw. Mooi voorbeeld vond ik de gewone burger die geitenboer wordt. (Wat een ongelooflijk Heidi en Peter verhaal) Hoe is het mogelijk en voelt die jongen zich wel lekker is de vraag… Heeft me daar een wereldbedrijf waarbij de geiten in een carrousel ronddraaien terwijl ze gemolken worden. Fantxe1stisch! Fantastisch in de zin van: hoe heerlijk is het dat die jongen al voor zijn 27e weet dat hij boer wil worden en het ook wordt! Nu is het grote verschil tussen hem en mij dat hij zijn passie in zijn werk heeft gevonden en nog op zoek is naar een hippe vrolijke geit (gadver dat is een flauw grapje van mij) en het bij mij net andersom is. Ik heb mijn relatie waarmee ik wat mij betreft oud kan worden (ha ha, ja ik weet het, ik ben al oud) maar moet toegeven dat ik eigenlijk zo boers ben als de neten, zeker voor een stadse! Alleen.. ik zit hier in een rijtjeshuis tussen weet ik veel wat voor gespuis…

Alls valt op z'n plek. Mijn heimelijke zoektochten op Funda agrarisch. Ik had er nooit een verklaring voor. Maar het valt nu samen. Terwijl het stro me nog uit de sokken steekt kijk ik naar boer zoekt vrouw en ik weet het zeker: ik ben dan wel geboren stadse: ik ben een boer. Ik wil naar het platteland (of naar de bergen). Ik wil op een plek wonen waar je blij bent dat je xfcberhaupt een mens tegenkomt. Stukken beter dan dat je je kapot ergert op Kronenburg in Arnhem. Daar moet je je rijbewijs hebben om je winkelwagentje zonder ongevallen door de mensenmenigte te manouvreren. Ik pluk mijn groente liever uit de tuin om vervolgens het kippenhok in te duiken voor een lekker eitje.

Misschien moet ik mijn naam eer aan gaan doen en naar de bergen vertrekken, of mijn eigen bergen zoeken in de achterhoek, in Zweden of als het even kan in Ierland. Hoe ik het ook doe, 1 ding is voor mij geheel duidelijk: ik vind Frank als geitenhouder toch stiekem veel aantrekkelijker dan Peter….